Blondes have more fun

Ik had niet meer scherp hoevaak ik de suggestie al had afgewezen. In de zes jaar dat we samen zijn al zeker vaak genoeg om op twee handen te moeten tellen. Toen Joe Talbot, zanger van IDLES, het podium in Werchter betrad en de cameraman zijn lens op het hoofd van de frontman richtte en deze op de gigantische schermen aan weerszijde van de mainstage projecteerde was het echter ikzelf die de suggestie, stilletjes tegen mezelf, opperde.

Zijn geblondeerde coupe stak scherp af tegen zijn volle donkere snor en nog donkerdere ogen. De meest agressieve niet agressieve man die ik ooit zag. Een paradox vereeuwigd met een tatoeage van - ik vermoed - Bambi in zijn nek. De band begon te spelen en ik vond Joe Talbot veruit de stoerste man van mijn generatie. Hij was mijn Henry Rollins. Misschien moet ik mijn haren blonderen, klonk het in mijn hoofd. Mijn vrouw sprak in mijn linkeroor ‘misschien moet je toch je haren blonderen’ zei zei. De suggestie nu zeker op twee handen te tellen.

Een paar voorzichtige pilsies en een appje naar een vriendin verder en het was geregeld. De volgende dag zat ik op een klapstoel in een keuken in Waalwijk en werd het pigment uit mijn haren gebrand. Letterlijk. Ik was misschien wat naïef geweest. Niet stilgestaan bij hoe het verven van haar tot stand komt. Zo bleek dat het geen kwestie was van verf erin smeren en laten drogen, zoals je dat bij een muur in je huiskamer doet.

‘Oké, de eerste verf zit erin. Nu doe ik wat folie eromheen.’

‘Oké, is goed.’

‘En dan gaat het even branden. Als het te heet wordt moet je het wel zeggen, ik heb een keer mijn haren verbrand.’

‘Pardon? Wat?’

Enfin, vier uur later en twee keer blonderen verder was ik mijn zwarte lokken kwijt. De reflectie in de spiegel leek op een surrealistisch portrait van Dalí, de kinderen keken Harry Potter en de Geheime Kamer op HBO en de eerste grappen over mijn nieuwe Draco Malfoy-look werden logischerwijs gemaakt. Toen ik op dinsdag wakker werd en slaperig naar de badkamer sjokte werd duidelijk dat ik nog moest wennen. Het was geen droom geweest. Ik was blond.

Op woensdagen breng ik R.L naar de opvang. Bij de voordeur nam ik afscheid van M. Ze wenste me een fijne dag en ik zei dat dat sowieso ging lukken, zo zelfverzekerd was ik zelden, maar blondes have more fun. Zoiets las ik ooit op Pinterest bij een foto van Marilyn Monroe. Toen ik de opvang verliet belde ik naar M, om te melden dat alles goed was gegaan en R.L minder emotioneel was dan normaal. We hadden het kort over de plannen voor de rest van de week toen ik snel moest ophangen. Een motoragent reed in tegenovergestelde richting voorbij en ik hoorde het geluid van zijn motor plots afzwakken. Ik keek vlug om en zag hoe hij omdraaide, het fietspad op, achter mij aan. ‘Fuck. Ik moet ophangen. Ik ben de lul.’

Voorzichtig doch enigszins passief agressief, reed de motoragent mij klem bij het stoplicht. Ik voelde meteen weerstand. Het klonk Fuck The Police van N.W.A in mijn hoofd.

‘Volgens mij ging er iets niet goed meneer’ sprak de agent op dat typische, belerende toontje.

‘Oh? Wannie?’ (oh, wat dan? in het brabants)

‘Bellen op de fiets, dat weet je heel goed. Waarom doe je dat nou?’

Ik wilde rebelleren maar de agent had uiteraard gelijk en ik gaf me over.

‘Ja klopt. U heeft gelijk. Ik had dat niet moeten doen. Sorry’

‘150 euro he, kost dat volgens mij. Doe dat nou gewoon niet. Oké?’

‘Nee, oké. Nogmaals, sorry. U heeft gelijk.’

En hij reed weg. En ik was geen 150 euro armer. Ik had veel eerder blond moeten worden.